gylfinir – cur·lew ['kəːluː]
Aderyn mawr o'r teulu pibwyr tywod, gyda bil hir i lawr, plu brown streipiog, ac yn aml galwad dwy nodyn esgynnol nodweddiadol.

Ein bwriad yng Ngwasg Gylfinir yw cynnig cefnogaeth ac anogaeth. Rydym yn cael ein hysbrydoli gan stori Sant Beuno a'r Gylfinir, y gallwch ei ddarllen isod, ac yn cael ein cataleiddio yn ein pryder am natur gan y ffaith bod yr aderyn gwerthfawr hwn yn diflannu'n gyflym o'n tir.

Fore wyntog unwaith, lawer taith ymfudo yn ôl, roedd Gylfinir yn brysur yn bugeilio’r cymylau pan welodd y Sant ymhell islaw. Roedd Beuno wedi cychwyn o Glynnog Fawr yn ei gorwgl — ar bererindod wythnosol i galonogi pobl Dwynwen a rannu efo nhw o lyfr mawr Gobaith a Chariad.

Yn ddisymwth, fe sgwpiwyd llyfr anhywerth Beuno dros ymyl y cwch gan don enfawr, ac aeth Beuno, â’i galon drom, yn ei flaen, gan lusgo’r llong fach i fyny’r traeth ar yr ochr draw. Yn ei siom, methodd edrych o’i gwmpas a sylweddoli bod…

… Gylfinir wedi troi’n ei ôl ac yn sodli’n sydyn tua’r môr – yn gyflymach ac yn gyflymach, fel corcyn sgriw neu fel carreg yn disgyn. Ac yn awr, yn yr eiliad fechan cyn i’r llyfr ddiflannu am byth dan y don, fe’i daliodd yn ei geg rymus. Hedfanodd yn isel dros wyneb y dŵr, a’i osod wrth draed y sant diolchgar.”